Reeds in mei heb ik het manuscript ingezonden voor de literatuurprijs van uitgeverij Het Punt. Ik sta op de longlist. Hoop doet de adrenaline stromen. En dan … sta ik niet op de shortlist. Helaas, pindakaas.
Maar dan komt de boodschap dat dat niet betekent dat ik niet kan uitgeven. Hola, denk ik. En ik denk ook aan Natalia die het niet won van Peter Evrard in Idool, maar die wel een knaller van een carrière uitbouwde. Dus, why not?
Het bericht klinkt zo:
Je hebt er een heel innemend verhaal van gemaakt.
De manier waarop je schrijft brengt zowel de jonge vrouw, haar zus als haar moeder “tot leven”.
Het is heel duidelijk dat je in de zorgsector werkt en dat je je perfect kan inleven in andere mensen.
Het is een heel “speciaal” verhaal, mede door het gebruik van de “ge”-vorm en ik kan me voorstellen dat (spijtig genoeg) niet iedere lezer “mee” is.
Maar degenen die dat wel is en zich ook wil en kan inleven in de beschreven situatie zal je verhaal zeker en vast waarderen.
(…)
Kort samengevat kan ik stellen dat je een knap verhaal hebt geschreven en dat wij bereid zijn om het uit te geven.
Op naar de uitgever dus!
Ilse Bockstaele 